Ta strona używa cookies w celu świadczenia usług oraz obsługi statystyk. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień Twojej przeglądarki oznacza, że będą one umieszczane w Twoim urządzeniu końcowym. Więcej na temat cookies oraz możliwości ich wyłączenia znajdziesz w polityce prywatności.

X

Zabiegi osteopatyczne

Pojęcie medycyny osteopatycznej powstało w końcu lat 80-tych dziewiętnastego wieku w Kirksville, Missouri, dzięki Andrew Taylor Still, M.D. (lekarz medycyny) Ponieważ w trakcie ówczesnych praktyk medycznych organizm pacjenta często doznawał wiele szkody, Still postanowił stworzyć system opieki medycznej uwzględniający możliwość organizmu do samoleczenia. Still nazwał tę formę leczenia osteopatią. 

Ideą nowej metody stało się leczenie całego człowieka a nie tylko objawów. W ten sposób terapeuta zawsze poszukuje pierwotnej przyczyny danego schorzenia.

Jak uważał twórca osteopatii, ciało wyposażone jest we wszystkie niezbędne składniki, aby zachować zdrowie. Choroba w takim ujęciu jest pewnego rodzaju brakiem dostępu do składnika, który jest obecny.

Jak to wygląda?

Osteopatię można zdefiniować jako postępowanie diagnostyczne i terapeutyczne, terapia jest najczęściej wykonywana rękami terapeuty, więc jest to praca manualna. Najistotniejszym jednak czynnikiem jest właśnie diagnostyka i zrozumienie przyczyny patologii. Co jest istotne, w diagnostyce osteopatycznej nie ma objawów nieważnych. Wszystko jest ze sobą połączone jak by się wydawało banalny objaw, może być kluczem do zrozumienia całego mechanizmu patologii. Czasem leczenie wygląda bardzo niepozornie, natomiast zmiany w chorym organie, mogą być zaskakująco duże. 

Co może wydawać się z początku dziwne, niekiedy terapia odbywa się z dala od miejsca bolesnego. Dzieje się tak ze względu na to, że w organizmie wszystko połączone ze sobą anatomiczną strukturą nazywaną „powięzią”.

Celem osteopatii jest przywrócenie ruchomości:

  • stawowej
  • tkankowej
  • płynów ustrojowych

Still udowadniał, że choroba bierze się z zaburzenia krążenia płynów ustrojowych (np.: krew, limfa itp.) co z kolei wiąże się z zaburzeniem mechaniki ciała. Dlatego dużo uwagi osteopatia przywiązuje do wzajemnej relacji między strukturą (ukształtowanie i ułożenie tkanki) i funkcją (działanie tej tkanki), uważając że jedno wpływa na drugie. 

Kiedy szukać pomocy osteopaty?

Główne wskazania do osteopatii to zaburzenie funkcji czyli np. ból głowy w wyniku zablokowania kręgów szyjnych, bez cech patologii organicznej takiej jak złamanie. Osteopatia może również wspomagać leczenie patologii organicznych jak w przypadku stanów zwyrodnieniowych.

Najczęstsze wskazania do leczenia osteopatycznego:

  • zespoły bólowe kręgosłupa, stawów i mięśni, 
  • ból i zawroty głowy,
  • ból stawu skroniowo – żuchwowego,
  • dyskopatia, rwa kulszowa, udowa, ramienna itd., 
  • funkcjonalne zaburzenia układu pokarmowego,
  • wysiłkowe nietrzymanie moczu, 
  • kontuzje i urazy sportowe.

Osteopatia w Polsce i na Świecie

Osteopatia jest już mocno rozpowszechniona i uznana w całej Europie. Oczywiście każdy kraj ma osobne regulacje prawne związane z zawodem osteopaty. Jednak zgodnie z rozporządzeniem Europejskiej Federacji Osteopatii, osteopatię mogą praktykować tylko fizjoterapeuci i lekarze, którzy ukończyli system szkoleń podyplomowych (minimum 5 lat lub 1000 godzin zajęć teoretycznych, praktycznych i klinicznych). 

Osteopatia a medycyna konwencjonalna

Medycyna osteopatyczna jest komplementarna w stosunku do medycyny alopatycznej (tradycyjnej akademickiej medycyny) ponieważ bazuje na tej samej anatomii i fizjologii. Studia osteopatyczne zakładają nauczanie pełnego, medycznego diagnozowania wraz z metodami terapeutycznymi.