Ta strona używa cookies w celu świadczenia usług oraz obsługi statystyk. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień Twojej przeglądarki oznacza, że będą one umieszczane w Twoim urządzeniu końcowym. Więcej na temat cookies oraz możliwości ich wyłączenia znajdziesz w polityce prywatności.

X

Dziecko nadpobudliwe - część VIII

Leczenie kolorami a nadpobudliwość


Rozróżnianie kolorów jest cennym darem. Właśnie one wyjątkowo wzbogacają postrzeganie świata. Kolory wywołują liczne reakcje psychiczne i fizyczne. Niezależnie od naszej woli oddziaływają bezpośrednio na wegetatywny układ nerwowy. Badania udowodniły, że niebieskie i czerwone światło wywołuje zmiany w sympatycznej i parasympatycznej części autonomicznego układu nerwowego. Jeżeli człowiek przez dłuższy czas patrzy na kolor czerwony, następuje przyspieszenie oddechu i tętna, podnosi się ciśnienie krwi. Kolor ciemnoniebieski obniża wszystkie wyżej wymienione parametry.

 

Kolory i sezonowe zmiany cykli oświetlenia mają udokumentowany wpływ na układ nerwowy i reakcje psychiczne dziecka. Niektóre kolory mogą również wpływać na odczuwanie ciepła. Kolory mają nawet wpływ na odczucie upływu czasu oraz na pamięć. Kolory były stosowane w medycynie starożytnej Grecji i Egiptu. Egipscy lekarze zapisywali swoim pacjentom kolor ubioru. Słynny Avicenna łączył konkretne barwy z typem temperamentu. Współczesne leczenie kolorami ma wiele postaci. Chromoterapeuci różnych szkół i kierunków stosują kolorowe filtry, żarówki, materiały, szklanki, a nawet woreczki z solą oznaczone różnymi kolorami. Niektórzy stosują specjalne ekrany do obserwacji aury człowieka i w ten sposób badają jakiego koloru potrzebuje badany organizm. Konkretne kolory wywołują odpowiednie uczucia i symbolizują nasze samopoczucie. Każda osoba preferuje jakiś kolor i innego nie toleruje.

Psychofizjologiczna teoria kolorów szuka i wyjaśnia zależność między wyborem koloru a osobistym i emocjonalnym charakterem człowieka. W 1949 roku dr Lüscher skonstruował test kolorów. Test ten wykorzystuje założenie, że przyjęcie lub odrzucenie konkretnego koloru określa aktualny stan psychiczny, osobowość, sposób odnoszenia się do innych i samego siebie oraz podatność na choroby psychosomatyczne. Wystarcza aby lekarz pokazał pacjentowi test kolorów i zadał mu pytanie: „Który kolor się Panu podoba, a który wydaje się niesympatyczny?” Jeżeli wasze dziecko nie może być poddane testowi Lüschera, powinna wami kierować intuicja. Jeżeli czujecie, że dziecko lubi jakiś kolor ubierajcie go w rzeczy tej barwy, próbujcie otoczyć je przedmiotami w ulubionym kolorze. I przeciwnie w miejscach przebywania dziecka, unikajcie kolorów, których dziecko nie lubi. Dla dziecka nadpobudliwego najodpowiedniejsza jest ostra biel i kolor pomarańczowo-żółty. Przy neurozach i wybuchowości zaleca się kolory pastelowe. Przy nadpobudliwości dobrze sprawdza się ultramaryna i indygo. Leczyć może kolor ściany, tapety i mebli.

Czerwony
Każde odczuwanie koloru musimy postrzegać z dwóch punktów widzenia: bądź jako „przyjemność” i akceptację, bądź jako „przykrość” i odrzucenie. Akceptacja czerwonego oznacza siłę, wiarę w siebie, radość życia i miłość. Odrzucenie to złość, gniew, podrażnienie, niebezpieczeństwo, przemoc. Badania W. Eggerta udowodniły, że ludzie preferujący kolor czerwony (aktywność) i niebiesko-zielony (wyłączenie woli), są wewnętrznie skonfliktowani i zestresowani. Kolor czerwony podwyższa zbyt niskie ciśnienie krwi, poprawiając w ten sposób czynność nadnerczy oraz napięcie mięśni, stosowany jest przy leczeniu otyłości. Światło czerwone ma właściwości pobudzające, dlatego w otoczeniu dziecka nadpobudliwego powinno być bardzo uważnie „dawkowane”.

Niebieski
Kolor niebieski chłodzi, uspokaja umysł, relaksuje. Jest kolorem spokoju i wyciszenia. Niebieski ma najbardziej lecznicze działanie przy nadpobudliwości, pomaga w stanach wybuchowości, przygnębienia, bezsenności, bólach głowy. Niebieski jest głęboki i mistyczny, jest kolorem nieskończoności. Jego jasne odcienie optycznie powiększają pomieszczenie. W połączeniu z zapachem hyzopu lub lawendy obniża ciśnienie krwi. W połączeniu z zapachem cyprysu, benzoiny lub eukaliptusa, udrażnia drogi oddechowe. Chłodne niebieskawe światło lub niebieski odcień białego wzbudza uczucie czystości, w związku z tym chromoterapeuci uważają niebieski za środek „czyszczący”.

Zielony
Zielony lub dokładniej żółtozielony jest kolorem nadziei. Jest to kolor statyczny, który symbolicznie odpowiada stałości, stabilności, bezwładności, aż do uniżoności. To kolor harmonii i przyrody, która zestraja wszystkie kolory. Zielony pozytywnie wpływa na układ oddechowy i okolice serca. Pomaga w przemianie materii, w rozumieniu uzupełniania i magazynowania energii. Psychologowie twierdzą, że zielony poprawia koncentrację, uwagę i wspiera logiczne myślenie, dlatego jest wskazany w pokoju dziecka nadpobudliwego. Uwaga, ciemno-zielony może działać depresyjnie, dlatego należy preferować przesunięcie w kierunku żółtego. Ze względu na uspokajające i rozluźniające działanie, jest to najważniejszy kolor dla dzieci rozdrażnionych, bojaźliwych i nerwowych.

Żółty
Żółty jest najbardziej zbliżony do światła białego i jest kojarzony z kolorem słońca. Ma działanie grzewcze, promieniujące, pobudzające, antydepresyjne. Popatrzcie przez żółte okulary na bezbarwny krajobraz zimowy a z pewnością poprawi się wam samopoczucie. Żółty symbolizuje wolność, aktywność, rozwój, ruch, tęsknotę za zmianami. Jest to kolor czystości i światłości. Z tego powodu buddyjscy mnisi nosili odzież w kolorze pomarańczowo-żółtym. Żółty działa pobudzająco na gruczoły wydzielania wewnętrznego oraz układ immunologiczny. Zaleca się przy występowaniu małej aktywności, depresji, zmęczeniu, zniechęceniu. Na dzieci z zaburzeniami koncentracji uwagi jeszcze skuteczniej działa kolor pomarańczowy.

< poprzedni

 

źródło: Joalis Info - biuletyn medycyny informacyjnej, lipiec - sierpień 2009