Ta strona używa cookies w celu świadczenia usług oraz obsługi statystyk. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień Twojej przeglądarki oznacza, że będą one umieszczane w Twoim urządzeniu końcowym. Więcej na temat cookies oraz możliwości ich wyłączenia znajdziesz w polityce prywatności.

X

Dziecko nadpobudliwe - część VII

Muzyka jako lekarstwo

Każdej naszej wypowiedzi lub aktywności fizycznej towarzyszy określony, ukryty rytm (fale mózgowe EEG, puls, oddech, sen), niepowtarzalna melodia. Człowiek nie tylko wytwarza swój własny rytm, ale również odpowiada, rezonuje z rytmem świata zewnętrznego. Dźwięk i muzyka mają ogromny wpływ na człowieka w sferze fizjologii, psychologii, emocji i stanu duchowego. Dzisiaj muzyka coraz częściej służy do poprawy stanu zdrowotnego, powstała nawet specjalna gałąź medycyny muzykoterapia, będąca połączeniem neuropsychologii, pedagogiki, foniatrii, socjologii, muzykologii, neurofizjologii i fizyki.

Muzyka, a dokładniej gra na instrumencie, rozwija logiczne myślenie. Zdaniem amerykańskich naukowców, dziecko, które gra na fortepianie lepiej przyswaja sobie matematykę i inne przedmioty, niż dziecko, które nie ma kontaktu z muzyką. U młodego pianisty rozwijają się zdolności postrzegania przestrzeni i czasu, niezbędne do nauki i znajdowania związków logicznych. Ten sposób nauki wymaga wzajemnego połączenia i współpracy określonej grupy neuronów, ważnych przy zrozumieniu matematyki i innych nauk przyrodniczych, aktywnych również, na przykład przy grze w szachy. Badania w pełni potwierdzają powyższe spostrzeżenia. Godziny spędzone przy fortepianie lub innym instrumencie nie są czasem straconym, nawet kiedy z dziecka nie wyrośnie artysta.

To że muzyka działa leczniczo wiedziano już w starożytności. W Chinach leczenie muzyką jest wykorzystywane już od tysiącleci. Wychodzi z nauki o pięciu elementach i pięciu podstawowych tonów, które stanowią podstawę naszego bytu. Platon twierdził, że bez śpiewu efekty leczenia są o wiele mniejsze. W biblii jest opisane wyleczenie Saula grą na harfie przez młodego Dawida, króla Izraela. Psychosomatyczne oddziaływanie przedstawił w muzycznej metaforze poeta z tytułem lekarza Fryderyk Schiller. Według niego dusza i ciało są podobne do identycznie nastrojonych instrumentów strunowych, stojących obok siebie. „Kiedy zabrzmi jedna struna i wyda dźwięk, w drugim instrumencie zabrzmią te same struny… Człowiek to nie ciało i dusza, do najdoskonalsza mieszanina tych dwóch elementów”. W przyjęciu dźwięku i muzyki uczestniczy całe ciało. Studia eksperymentalne udowodniły, że wysokość, regularność i rytm muzyki i innych dźwięków wpływają na działanie mózgu oraz aktywność innych układów regulacyjnych (przede wszystkim immunologicznego i endokrynologicznego). Wyobraźmy sobie muzykę jako szereg drgań mechanicznych o częstotliwości od 10 do 20 000 herców. Niektóre procesy zachodzące w ludzkim organizmie, na przykład reakcje fermentacyjne lub aktywność neurotransmiterów, mają identyczne lub zbliżone charakterystyki częstotliwościowe. Z tego powodu muzykoterapeuci zakładają, że niektóre tony działają bezpośrednio na konkretne procesy biochemiczne, fizjologiczne i psychiczne, a pole akustyczne muzyki wpływa na akustyczne pole człowieka, co jest przyczyną rezonansu określonych struktur ciała. Dlatego dla konkretnych chorób stworzono specjalne nagrania muzyczne. Praktyczne procedury lecznicze są różne zależnie od charakteru choroby.

Najbardziej rozpowszechniony sposób leczenia bazuje na reakcji na leczniczą muzykę – za pośrednictwem słuchu, medytacji, relaksacji, wizualizacji, śpiewu, ćwiczeń i tańca. Drugi sposób jest trudniejszy i wymaga od pacjenta umiejętności nauczenia się korzystania z muzyki i improwizacji. Zgodnie z wynikami rozlicznych badań, tony niskie są w stanie oddziaływać i uspokoić dolne partie ciała, tony wysokie działają od serca do głowy i wywołują wzruszenie. (Dlatego Bach pomaga w stresie a Czajkowski „leczy” depresje.) Wiadomo, że chór gregoriański działa leczniczo na dzieci nadpobudliwe z zaburzeniami koncentracji ruchowej. Na tego typu dzieci działa również leczniczo muzyka medytacyjna i relaksacyjna. Regularna relaksacja i słuchanie specjalnej muzyki zmniejsza napięcie psychiczne, poprawia zdolność koncentracji, rozwija twórcze myślenie i poprawia ogólne możliwości dziecka. Odpowiednia muzyka z komentarzem słownym prowadzi do uspokojenia i harmonii, zmniejsza niepokój, pomaga przy problemach z zasypianiem.

Kinezjologia

Wszystkie procesy i funkcje organizmu nawiązują na siebie, wzajemnie na siebie wpływają i reagują. Dzisiaj już na pewno wiemy, że między organami wewnętrznymi, mięśniami, ścięgnami i skórą, istnieje związek funkcyjny. Związek ten wykorzystuje nie tylko akupunktura i akupresura, ale również szereg innych niekonwencjonalnych metod leczenia. Jedną z nich jest kinezjologia.

Metody kinezjologii wprowadził do praktycznego stosowania, w latach 60-tych amerykański chiropraktyk dr George Goodheart. Zgodnie z zasadami kinezjologii każda grupa mięśni ma odnośnik w jednym meridianie akupunktury. Każda dysharmonia, przede wszystkim choroba, narusza harmonię równowagi sił i przejawia się osłabieniem lub inną dysfunkcją poszczególnych grup mięśni. Niedomagania organów wewnętrznych przejawiają się napięciem lub bólem w odpowiednich grupach mięśniowych. I odwrotnie stres, niepokój, napięcie mięśni i ścięgien odzwierciedlają się w funkcji poszczególnych organów wewnętrznych.


Kinezjologia, podobnie jak akupunktura, wychodzi z założenia, że jeżeli zostanie odnowiona równowaga przepływu energii, można zlikwidować wiele stanów chorobowych. Kinezjologia wykorzystuje specjalne techniki badania mięśni i reakcji ścięgien, do diagnozowania różnych uszkodzeń wewnętrznych, włącznie z alergiami, problemami układu trawienia, zaburzeniami psychosomatycznymi, problemami związanymi ze stresem, stanami bólowymi. Na przykład badanie mięśni dużych można wykorzystać do sprawdzenia reakcji ciała na różne rodzaje potraw. Jeżeli pacjent jest uczulony na dany rodzaj artykułu spożywczego, dochodzi do osłabienia odpowiedniego mięśnia, praktycznie natychmiast po przeżuciu go w ustach.


W układzie mięśniowym przejawiają się również stany depresyjne i niepokoje, nadpobudliwość, strach, zmęczenie i agresja. Kinezjolog podczas badania „umiejscawia” problem wg modelu we właściwych sferach psychiki, podświadomości i ciała. Narzędziem pracy i przyrządem diagnostycznym kinezjologa są jego ręce. Przy pomocy dotyku lub ucisku konkretnego miejsca terapeuta odnawia równowagę mięśniową w celu przywrócenia równowagi całego organizmu. Kinezjologii powinny we właściwym stopniu towarzyszyć inne metody medycyny konwencjonalnej i naturalnej.


Leczenie zaburzeń koncentracji i nadpobudliwości metodami kinezjologicznymi wychodzi z założenia, że odpowiednie ruchy i aktywność fizyczna może dać impuls do lepszej i bardziej harmonicznej współpracy różnych sfer mózgu. Z tego punktu widzenia podstawą zaburzeń koncentracji jest małe wykorzystanie mechanizmów integracyjnych, które ograniczają pełną realizację duchowego i intelektualnego potencjału dziecka. Celem ćwiczeń kinezjologicznych jest zsynchronizowanie pracy prawej i lewej półkuli mózgowej (hemisfery) i wspieranie ich koordynacji, przez przesunięcie „linii środkowej”. Ze względu na to, że ruch prawej połowy ciała aktywuje lewą część mózgu i odwrotnie, podczas ćwiczeń porusza się równocześnie np. lewa i prawa kończyna.


Dobry terapeuta potrafi wskazać niektóre techniki kinezjologiczne, które możecie wykonywać w domu. Najlepszym sposobem, na nauczenie się metod pomocy samemu sobie, jest udział w specjalnych kursach. Poniżej prezentujemy kilka podstawowych ćwiczeń edukacyjnych kinezjologii, które wspierają zharmonizowanie różnych części mózgu. Ćwiczenia powinny być wykonywane zawsze rano przed rozpoczęciem nauki. Tworzy to lepsze warunki do skoncentrowania uwagi i wydajności w trakcie lekcji.

  1. Podskoki na prawej nodze połączone z przyciąganiem do ciała ręki lewej i na odwrót.
  2. Pozwolić dziecku na swobodny spacer, każdemu kroku powinien towarzyszyć wymach do przodu przeciwległej ręki – prawa noga i lewa ręka, lewa noga i prawa ręka. 
  3. Nakreślcie leżącą ósemkę a następnie niech zrobi to wasze dziecko. Ruch zacząć od dołu i kontynuować z prawej strony do lewej.
  4. Obydwie ręce, równocześnie kreślą w powietrzu lustrzane odbicie leżących ósemek.
  5. W trakcie podskoków, na przemian lewa ręka dotyka prawego kolana i na odwrót.
  6. Siedząc na krześle położyć lewą stopę na podłodze, następnie prawą nogę założyć na lewe kolano. Potem lewą rękę położyć na prawą nogę a prawą ręką chwycić za podbicie między piętą a palcami. Język umieszczony za górnymi siekaczami. Po dwóch minutach zamienić prawe i lewe kończyny.

< poprzedni następny >


źródło: Joalis Info - biuletyn medycyny informacyjnej, maj- czerwiec 2009